Zarzucano jezuitom, że praktycznie zredukowali nauczanie do kształcenia „mówców łacińskich z zaniedbaniem kierunku realnego”, przy jednoczesnym pielęgnowaniu postawy afirmacji istniejącego porządku społeczno-politycznego w PolsceJuliusz Nowak-Dłużewski, Stanisław Konarski, Warszawa, PAX 1951, s. 15., a także uniżania się przed możnymi i szukania u nich protekcjiMichał Bobrzyński, Dzieje Polski w zarysie, Warszawa, PIW 1986, s. 431–433.. Podczas prac Komisji Edukacji Narodowej negatywnie oceniono działalność szkół jezuickich. Stwierdzono wówczas, że po skończeniu szkół jezuickich trzeba było w krótkim czasie choć po części nadgradzać, co się w przeciągu strawionych lat opóźniło.