eksportowała także instrumenty do innych krajów Imperium Brytyjskiego. Otworzyła również biuro w Petersburgu. Dzięki finansowemu wsparciu firmy, w 1892 wybudowano salę koncertową w Berlinie, w której po raz pierwszy zainaugurowano trzydniowy festiwal muzyczny. W 1897 powstała kolejna filia fabryki w Berlinie. W 1900 Carl Bechstein umarł, a jego synowie Edwin, Carl i Johannes przejmują kierownictwo w firmie. Kolejne lata działania to ciągły i dynamiczny rozwój wytwórni. W 1901 rozbudowano sieć filii; w 1903 produkcja wzrosła do 4500 instrumentów rocznie.
W 1923 Bechstein stał się firmą z kapitałem akcyjnym, rozwój eksportu został zahamowany przez wysokie cła. Rynek amerykański pozostał poza zasięgiem firmy, mimo że popyt na fortepiany Bechsteina był bardzo duży. Transatlantyckie statki pasażerskie i sterowce wyposażane były w złocone instrumenty firmy C. Bechstein, lecz brakowało klientów będących w stanie pozwolić sobie na fortepian tego producenta. Wraz z firmą Siemens i laureatem Nagrody Nobla Waltherem Nernstem w 1930 r. Bechstein stworzył pierwsze na świecie pianino elektroniczne. Od 1932 datuje się osłabienie produkcji i znaczny spadek cen. Powodem takiej sytuacji były także sprzeczki między braćmi Bechstein, które osłabiły firmę.