zajmował się także studiowaniem konstrukcji łodzi podwodnych oraz samolotów.

Największe osiągnięcia zdobył jednak na polu fotografii oraz filmu. Był pionierem polskiej kinematografii. Od 1893 roku interesował się zagadnieniem tzw. „żywej fotografii”, której rozwój zapoczątkował powstanie filmu. Technika ta polegała na robieniu serii zdjęć oraz ich projekcji z odbitek wykonanych z negatywów, w wyniku czego powstawał obraz przedstawiający płynny ruch. W 1895 roku we współpracy z Janem oraz Józefem Popławskimi zbudował w tym celu specjalne urządzenie nazywane „kinematografem Lebiedzińskiego”. Urządzenie było połączeniem kamery pozwalającej na rejestrację 14 klatek na sekundę (po 5 na kliszy) oraz aparatu projekcyjnego wyświetlającego ruchomy obraz. Był on rejestrowany i emitowany z wykorzystaniem serii szklanych klisz, a nie z celuloidowej taśmy filmowej. Na przełomie lat 1895–1896 zarejestrowane zostały tą techniką dwa krótkometrażowe, komediowe, fabularyzowane „filmy” z udziałem aktorów warszawskich teatrów ogródkowych, m.in. Natalii Konickiej oraz Wacława Szymborskiego.