Coleman Hawkins, właśc. Coleman Randolf Hawkins (ur. 21 listopada 1904 w St. Joseph, zm. 19 maja 1969 w Nowym Jorku) – amerykański muzyk jazzowy grający na saksofonie tenorowym.
Życiorys Młodość Hawkins przy narodzinach dostał imię Coleman, będące panieńskim nazwiskiem jego matki Cordelii. Muzyk uczęszczał do liceum w Chicago, później do Topeka High School w Topece (Kansas). Później Hawkins stwierdził, że przez dwa lata studiował harmonię i kompozycję w Washburn College w Topece, nadal ucząc się w liceum. W młodości grał on na pianinie i wiolonczeli, a grę na saksofonie rozpoczął w wieku dziewięciu lat. Przed ukończeniem czternastego roku życia Hawkins koncertował na terenie stanu Kansas.
Lata późniejsze W 1924 roku jako 20-latek wszedł w skład orkiestry Fletchera Hendersona. Ten nowojorski zespół lansował wówczas najnowszy, częściowo improwizowany jazz. Hawkins szybko stał się gwiazdą zespołu Hendersona. Louis Armstrong, który także dołączył do Hendersona w 1924 roku, sprowadził tę orkiestrę z Nowego Orleanu do Chicago. Jego dojrzały styl (jednocześnie szybki i wolny) wyjawił się w 1929 roku, kiedy to uznano go za twórcę ballady jazzowej. W 1934 roku opuścił zespół Hendersona i wyruszył do Europy. W 1939 roku po wybuchu II wojny światowej powrócił do USA.