Luca della Robbia (ur. 1399 we Florencji, zm. 20 lutego 1481, tamże) – włoski rzeźbiarz, jeden z głównych mistrzów wczesnego włoskiego renesansu (quattrocento). Pracował we Florencji. Tworzył rzeźby w brązie, marmurze i terakocie.
Życiorys Niewiele wiadomo o jego wczesnej twórczości. Jego pierwszym udokumentowanym dziełem jest kantoria - marmurowa trybuna śpiewacza - dla katedry Santa Maria del Fiore (1431-38, dziś w muzeum katedralnym).
Zasłynął jako wynalazca techniki barwnie glazurowanych rzeźb z wypalanej gliny. Wykonywał je od ok. 1442. Były to płaskorzeźby, medaliony, ołtarze, grupy rzeźbione, rozpowszechnione w całej Toskanii, zdobiące liczne muzea (Paryż, Berlin, Londyn, Florencja itd.). Jednymi z najważniejszych dzieł stworzonych w tej technice są rzeźby w Kaplicy Pazzich przy kościele Santa Croce we Florencji. Typowym przedstawieniem stał się biały wizerunek Maryi z Dzieciątkiem na błękitnym, płaskim tle (np. Madonna z jabłkiem 1455-60, Museo Nazionale del Bargello).
Uczniami Lucca della Robbia byli m.in. Andrea della Robbia i jego pięciu synów, m.in. Giovanni della Robbia (1469—1529) i Girolamo della Robbia (1488—1566).