Historia Wczesne komputery wykorzystywały linie opóźniające, lampy Williamsa lub obrotowe bębny magnetyczne. W 1954 roku te metody zostały w większości zastąpione pamięcią ferrytową. Pamięć ferrytowa pozostała dominująca do lat 70. XX wieku, kiedy postępy w technologii układów scalonych pozwoliły pamięci półprzewodnikowej stać się ekonomicznie konkurencyjną. Doprowadziło to do nowoczesnej pamięci o dostępie swobodnym (RAM).
Historyczne typy pamięci operacyjnej: liczniki i rejestry maszyn do księgowania i fakturowania, np. komputer PARK pamięć mechaniczna, np. komputer Z1 pamięć na przekaźnikach, np. komputer Z3 pamięci na akustycznych liniach opóźniających pamięć na rurach rtęciowych, np. komputer XYZ pamięć magnetostrykcyjna, np. komputer ZAM-2 pamięć bębnowa, np. komputer UMC-1 pamięć ferrytowa, np. komputer Odra 1305 pamięć cienkowarstwowa pamięć drutowa, np. niektóre minikomputery Mera
Pamięć podstawowa Pamięć podstawowa (ang. primary storage) znana również jako pamięć wewnętrzna, często określana po prostu jako pamięć, jest jedyną bezpośrednio dostępną dla procesora. Procesor czyta instrukcje tam przechowywane i wykonuje je zgodnie z wymaganiami.