thumb|250px|Obraz Sesshū Tōyō, okres Muromachi , także sumi-e – styl malarstwa japońskiego wywodzący się z Chin. Jest to malarstwo monochromatyczne. Do malowania używano czarnego tuszu, bardzo rzadko sięgano po farby (drobne plamy stonowanymi kolorami). Ten rodzaj malarstwa ściśle powiązany jest z kaligrafią, co można łatwo zauważyć podziwiając takie obrazy, które często zawierały inskrypcje w postaci poematu czy jedynie wyrażenia.
Etymologia Po japońsku sui to woda, boku to czarny tusz, a ga to obraz. Stąd wywodzi się nazwa suiboku-ga (lub suibokuga, czasem spotyka się także zapis bez myślnika), zaś alternatywna, synonimiczna nazwa sumi-e pochodzi od słów sumi (czarny tusz) i e (obraz).
Historia suiboku-ga Tradycja takiego rodzaju malarstwa wywodzi się z Chin. Jego historia sięga 100 lat p.n.e., lecz uznaje się, że pierwsze obrazy w tym stylu powstawały na terenie Państwa Środka około VII–VIII wieku. Głównymi jego twórcami byli buddyjscy mnisi szkoły chan (jap. zen (禅). Prekursorami byli: Wu Daozi (jap. Godōshi (呉道子) oraz Wang Wei (jap. Ō I (王維). Początkowo prace chińskich mistrzów skupiały się na uwydatnieniu i dobrym skomponowaniu rodzaju kresek stawianych pędzlem.