Z czasem jednak (w późniejszych okresach) sięgając po coraz nowsze techniki wyrazu jak („złamany tusz”, „rozlany tusz” czy w końcu polichromię) malarstwo to nabrało cech dekoracyjności oraz rozmachu porównywanego z dziełami kolorowymi. Rozwój suiboku-ga na terenie Japonii można podzielić na cztery okresy.
Okresy rozwoju suiboku-ga na terenie Japonii Pierwszy okres (połowa XIII w. - końca XIV w.) W tym okresie malarze rodzimi pozostawali pod silnym wpływem dzieł chińskich mistrzów okresu Song i Yuan, a w szczególności jednego z nich, Muqi (jap: Mokkei (牧谿). Widoczny jest ponadto pewien podział ówczesnych malarzy pomiędzy tych, którzy chcieli tworzyć dzieła kunsztowne, przedstawiające świętych (motywy religijne) (Mokuan Reien, Kao Ninga) oraz takich, którzy poprzez monochromatyczne szkice wyrażali to, co w buddyzmie zen najważniejsze, czyli prostotę i spontaniczność (np. oświecenia) (Takuma Eiga, Ryōzen).