W latach 80. działał w pierwszej „Solidarności”, organizował struktury związku w krakowskich sądach, następnie także w około stu sądach w Polsce południowo-wschodniej oraz trzy tzw. Ogólnopolskie Fora Prawników „S”. Był członkiem prezydium i pełnomocnikiem Krajowej Komisji Koordynacyjnej Pracowników Wymiaru Sprawiedliwości NSZZ „Solidarność” do spraw Nowelizacji Ustaw. Współtworzył i w latach 1980–1992 kierował Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności, składającą się z około 200 osób (głównie prawników) społeczną agendą „Solidarności”. Instytucja ta opracowała społecznie kilkadziesiąt projektów ustaw (w tym projekty kodeksu karnego bez kary śmierci, prawa prasowego bez instytucji cenzury, przepisów wprowadzających gwarancje niezawisłości wymiaru sprawiedliwości w przypadku ustaw o Sądzie Najwyższym, sądach powszechnych, prokuraturze oraz Krajowej Radzie Sądownictwa, ustawy o samorządzie terytorialnym tworzącą samorząd gminny z demokratyczną ordynacją wyborczą), które w istotnej mierze wykorzystano do kształtowania podstaw ustrojowych III RP. Historyk prawa Stanisław Grodziski stwierdził o działaniach COIU „S”: Byłem pod wrażeniem skali i wielkości prac prawniczych podjętych dla naprawy Rzeczypospolitej [...].