W okresie wielkiego kryzysu krytykował prowadzoną przez władze politykę deflacji, a w 1932 r. kierowana przez niego warszawska Izba Przemysłowo-Handlowa opracowała własny projekt walki z kryzysem. Był członkiem Rady Centralnego Związku Polskiego Przemysłu, Górnictwa, Handlu i Finansów „Lewiatan”. Równocześnie zaangażował się w działania na rzecz ofiar recesji. W latach 1931–1933 stał na czele Komitetu Pomocy Bezrobotnym, w 1933 r. został prezesem utworzonego wtedy Funduszu Pracy, zaś w latach 1935-1939 kierował sekcją zbiórki materiałowej w Ogólnopolskim Obywatelskim Komitecie Pomocy Bezrobotnym. W 1934 r. stanął również na czele Ogólnopolskiego Komitetu Pomocy Ofiarom Powodzi. W 1938 r. Klamer został mianowany przez prezydenta Ignacego Mościckiego senatorem Senatu V kadencji.

II wojna światowa Po agresji Niemiec i ZSRR na Polskę był członkiem Komitetu Obywatelskiego w czasie obrony Warszawy w 1939 rokuWacław Lipiński, Dziennik, Warszawa 1989, s. 167.. Był jednym z 12 zakładników wskazanych Niemcom zgodnie z aktem kapitulacji miasta z 28 września „celem zabezpieczenia przed aktami sabotażu”. Pozostał w kraju pod okupacją niemiecką. W czasie wojny kierował (do 1944) departamentem skarbu (budżetowym) Delegatury Rządu RP na Kraj.