Klasyfikacja języka Istnienie języka piktyjskiego we wczesnym średniowieczu jest potwierdzone w księdze autorstwa anglosaskiego mnicha Bedy Czcigodnego pt. Historia ecclesiastica gentis Anglorum (pol. Historia kościelna narodu angielskiego), w której Beda nazywa język piktyjski odmiennym niż języki używane przez Brytów, Irlandczyków i AnglikówBede HE I.1; references to Pictish also at several other points in that text.. Beda pisze, że irlandzki misjonarz Kolumba, mówiący językiem gaelickim, potrzebował tłumacza aby przemawiać do Piktów.
Powstało wiele sprzecznych teorii dotyczących natury języka piktyjskiego, min.: piktyjski należał do wyspowych języków celtyckich oraz był powiązany z językami p-celtyckimi (brytańskimi), takimi jak walijski, kornijski, kumbryjski i bretoński, piktyjski należał do wyspiarskich języków celtyckich powiązany z językami q-celtyckimi (goidelskimi) (irlandzki, gaelicki szkocki oraz manx), piktyjski należał do języków germańskich powiązany z językiem staroangielskim, piktyjski był językiem przedindoeuropejskim i pozostałością języka z epoki brązu.