podał się do dymisji.
W międzyczasie kontynuował działalność biznesową. Kucharski stał się jednym z udziałowców nowo powstałej spółki J. Górecki, W. Kucharski i Spółka Fabryka Wyrobów Metalowych SA, która zajmowała się m.in. produkcją wyrobów drucianych. W 1923 r. został właścicielem większościowym i przekształcił firmę wprowadzając ją na giełdę pod nazwą Spółka Akcyjna W. Kucharski. Fabryka Drutu i Wyrobów Drucianych w Krakowie.
W wyborach parlamentarnych w 1922 r. z listy Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej., wybrano go na członka parlamentu. Jako poseł został wiceprzewodniczącym klubu parlamentarnego Związku Ludowo-Narodowego oraz zasiadał w komisji przemysłowo-handlowej. W nowo powołanym rządzie Wincentego Witosa (tzw. rząd Chjeno-Piasta), Kucharski został mianowany ministrem przemysłu i handlu. Jako szef resortu starał się pozyskać pożyczki zza granicy na rozwój przemysłu. Kucharski podpisał niekorzystną dla skarbu państwa umowę przekazującą kapitałowi francuskiemu (grupa kapitałowa Marcela Boussac'a) odbudowane przez państwo po zniszczeniach wojennych Zakłady Żyrardowskie za ułamek wartości. Nakłady inwestycyjne państwa dokonane w latach 1919–1921 nie zostały zwaloryzowane pomimo hiperinflacji marki polskiej w czasie negocjacji i zawierania transakcji w 1923.