Chamaił (arab. hamā’ilī, tur. hamaili, hämail, hemail – „amulet” lub „to co się nosi przy sobie”) – księga z modlitwami muzułmańskimi.
Historia Nazwa chamaił pochodzi z arabskiego hamā il i oznacza rzecz, którą nosi się przy sobie. Odnosi się ona do bliskowschodnich pisanych amuletów, które miały ochraniać posiadacza. Czasem miały one formę małych książeczek, które mogły służyć do modlitwy. U Tatarów nazwa ta oznaczała modlitewniki, w których mogły się też znaleźć informacje pozareligijneSchabieńska I. Zabytki piśmiennictwa tatarskiego.Chamaił Przegląd Tatarski 2013 nr 4 s. 15-17. Chamaił zawiera podstawowy zbiór modlitw dla muzułmanów, napisanych w języku arabskim. Jeszcze przed II wojną światową w Rzeczypospolitej niemal każda muzułmańska rodzina posiadała w domu taki modlitewnik. W Polsce wyznawcami islamu byli głównie Tatarzy, którzy w meczetach oprócz Koranu używali do modlitwy także chamaiłów, w których opisany także był przebieg nabożeństwa, informacje o sposobie prowadzenia modlitwy i podstawy religii. We wszystkich chamaiłach na początku znajdują się „teksty dotyczące modlitw na cmentarzu, recytacji 36 sury Koranu, obowiązkowych ablucji i pięciokrotnej modlitwy dziennej”.
Opis Chamaiły miały zazwyczaj format 10 × 16 centymetrów.