Elian (De natura animalium 7, 38) przypisuje je tylko Polignotowi i Mikonowi, Arrian uznaje za dzieło wyłącznie Mikona (Anabasis VII 13, 10); przeważa jednak pogląd o współautorstwie Panajnosa i Mikona – przede wszystkim Pliniusz (Naturalis historia XXV, 57) i Pauzaniasz (Periegesis... V 11, 6).. Cechował ją realizm historyczny, mimo włączenia w tę monumentalną scenę postaci bogów, i dlatego w rozwoju malarstwa antycznego stanowi ona jeden z przykładów przechodzenia od wyobrażeń mitologiczno-alegorycznych do historycznych.
Malowidłami o tematyce historycznej ozdobił również boczne powierzchnie marmurowego tronu Zeusa w 12-metrowym posągu bóstwa wykonanym przez Fidiasza w Olimpii, a także ściany tamtejszej świątyni. Według Strabona (Geographika VIII, 354) było to 9 okazałych przedstawień o tematyce mitologicznej zdobiących przegrodę między cellą z posągiem a resztą pomieszczeń świątynnych – m.in. Tezeusz z Pejritoosem, Herakles i Prometeusz, Ajaks z Kasandrą, Herakles i Atlas, dwie Hesperydy, Herakles z lwem nemejskim. Kompozycje Panajnosa charakteryzowała zmiana rytmu w układzie scen. Za możliwy uznaje się jego znaczny wpływ na malarstwo wazowe.