Imje chong (임제종) – koreańska szkoła sŏn (chin. chan, jap. zen, wiet. thiền), będąca odpowiednikiem chińskiej tradycji linji.
Historia Powstała ona w XIV wieku, po powrocie trzech koreańskich mnichów sŏn z Chin, podbitych przez Mongołów. Byli nimi: T’aego Poŭ (1310–1382), Naong Hyegun (1320–1376) i Kyonghan (1299–1375). Otrzymali oni swoje przekazy Dharmy od chińskich nauczycieli ze szkoły yangqi, jednego z dwu odgałęzień szkoły linji.
Podstawową metodą praktyki było hwadu (chin. huatou), technika stworzona przez chińskiego mistrza chan Dahui Zonggao, włączona do swych nauk przez mistrza Chinula i rozwinięta przez tych trzech mistrzów imje. Byli oni spadkobiercami wszystkich dziewięciu górskich szkół sŏn i w związku ze zjednoczeniowymi tendencjami w sŏn, praktyka konganowa (chin. Koanowa; jap. kōanowa) stała się dominującą siłą w koreańskim buddyzmie sŏn. Te zmiany dały mu nową siłę i do 1392 r. znów przeżywał on okres rozkwitu. W tym to właśnie roku T’aego zjednoczył wszystkie szkoły sŏn. Tradycja imje okazała się tak mocna, że zdominowała typ nauczania nowo powstałej chogye chong (szkoły chogye).