Tak przebiega akrecja na magnetyczne białe karły, a układy takie to polary i polary pośrednie (podklasa układów kataklizmicznych), a także na gwiazdy neutronowe o silnym polu magnetycznym, powyżej 109 Gs, np. pulsary rentgenowskie. Ostatnio zasugerowano taką geometrię akrecji dla układu BP Tauri – jednej z gwiazd typu T Tauri.
Nierelatywistyczny model akrecji Najprostszy model opadania materii na sferycznie symetryczne ciało został stworzony w 1952 roku przez Hermanna Bondiego. Jeżeli gwiazda o masie M otoczona jest rozległym obłokiem gazu, wówczas istnieje pewna krytyczna odległość od gwiazdy, powyżej której cząsteczki gazu poruszają się swobodnie ruchem termicznym czyli ich energia kinetyczna ruchu cieplnego jest większa od energii potencjalnej w polu grawitacyjnym gwiazdy lub prędkość związana z ruchem termicznym jest większa od prędkości ucieczki
Tę odległość krytyczną można obliczyć ze wzoru
gdzie: G – stała grawitacji, v – prędkość rozchodzenia się podłużnej fali gęstości w gazie, lub w wygodniejszej do obliczeń postaci
gdzie: Ms – masa gwiazdy wyrażona w masach Słońca, T – temperatura gazu w odległości większej od rk od gwiazdy.
Cząstki znajdujące się bliżej gwiazdy niż wynosi prędkość graniczna, opadają na gwiazdę swobodnie.