Bradley Wiggins, Jurgen Van den Broeck, Chris Horner, Andreas Klöden, Janez Brajkovič. Duża liczba kraks pozbawiła szans na dalszą walkę innych zawodników, jak np. Roberta Gesinka czy Samuela Sáncheza, którzy w ich wyniku stracili sporo czasu do prowadzących. Kraksa nie ominęła też Alberto Contadora, jednak największym problemem Hiszpana było zmęczenie po Giro d’Italia 2011 i problemy z kolanem.
W tej sytuacji głównymi kandydatami do triumfu w Paryżu stali się Andy i Fränk Schleckowie oraz Cadel Evans. Kluczowe różnice czasowe między tymi zawodnikami powstały na 16. etapie, podczas którego Australijczyk na zjeździe do Gap, na mokrej nawierzchni uzyskał 21 sekund przewagi nad Fränkiem i 1:09 nad Andym. Młodszy z braci kontratakował na 18. etapie, prowadzącym na Col du Galibier. Udało mu się wygrać etap po 60-kilometrowej ucieczce, podczas której jego przewaga nad kapitanem zespołu BMC sięgała nawet 4 minut. Ostatecznie Andy Schleck zyskał nieco ponad 2 minuty nad Australijczykiem. Następnego dnia, na etapie zakończonym legendarnym wzniesieniem L’Alpe d’Huez zdobył maillot jaune. Do następnego etapu (jazda indywidualna na czas) przystąpił z przewagą 57 sekund nad Cadelem Evansem.