Sygnał mowy podlega więc algorytmowi kodowania mowy, w wyniku czego na wyjściu kodera uzyskujemy strumień danych o trzech możliwych szybkościach 4,8, 2,4 lub 1,2 kbit/s w zależności od aktywności mówiącego. Strumień wyjściowy z kodera mowy podlega następnie kodowaniu korekcyjnemu za pomocą kodu splotowego o sprawności R=1/2 i długości wymuszonej K=9. Ciąg z wyjścia tego kodera jest następnie rozpraszany na osi częstotliwości przez zastosowanie jednego ze 128 ciągów Hadamarda. Rozproszony ciąg jest następnie mnożony przez ciąg pseudolosowy o długim okresie, który pozwala rozróżnić komórki systemu między sobą. W odbiorniku następują operacje odwrotne do tych zrealizowanych w nadajniku. Dzięki metodzie CDMA w sposób naturalny jest możliwy odbiór zbiorczy, co jest szczególnie korzystne w procesie przejmowania połączeń od jednego satelity do drugiego. Odbiór z dwóch satelitów widzianych równocześnie zapewnia miękkie przejmowanie rozmów i jest realizowany za pomocą pojedynczego układu radiowo-antenowego stacji ruchomej z zastosowaniem osobnych układów dekorelujących (za pomocą odwrotnej transformacji Hadamarda) i odbiornika RAKE. Sygnał odbiornika RAKE poddawany jest rozplotowi, dekodowaniu splotnemu i dekodowaniu mowy. Po włączeniu zasilania terminal ruchomy usiłuje się włączyć do sieci naziemnej.