Erazm Łukasz Kasprowicz (ur. 1 czerwca 1835 w Zagórzu pod Częstochową, zm. 22 listopada 1922 w Lipsku) – redaktor i wydawca polskich książek na obczyźnie.
Początki kariery Erazm Kasprowicz, mając niespełna trzynaście lat, zaczął praktykę w księgarni D. E. Friedleina w Krakowie. W księgarni pracował do 1854 r. W tym też roku wyjechał do Lipska i podjął współpracę z polskim wydawcą Janem Nepomucenem Bobrowiczem. Pracował z nim do roku 1859, czyli do likwidacji księgarni. Wówczas zaczął pracę w znanej i renomowanej firmie wydawniczo-księgarskiej F. A. Brockhausa na stanowisku pomocnika księgarskiego, w dziale zagranicznym księgarni sortymentowej. Kasprowicz wpadł na pomysł wydawania i sprzedawania książek słowiańskich, a właściciele niemieckiej firmy szybko go zrealizowali.
W roku 1860 zaczęła ukazywać się Biblioteka Pisarzy Polskich – w jednolitej postaci, w formacie szesnastki, w płóciennej oprawie z patriotycznym emblematem. Z drukarni wyszło łącznie 81 tomów serii (Kasprowicz później we własnej drukarni wydał jeszcze dwa - 82 i zamykający serię - 83 tom). Kierującym pracami nad serią był oczywiście Erazm Kasprowicz. Kolekcja szybko zjednała sobie czytelników pośród emigrantów politycznych z Polski.