Kasprowicz drukował przede wszystkim druki polityczne, których nie chciał drukować Brockhaus, m.in. Bard Oswobodzonej Polski, pierwszy tom Kapitału Karola Marksa i wiele innych.
Katalog wydawnictw, uzupełniany ręcznie dopisywanymi tytułami, w połowie 1913 r. podawał liczbę 57 tytułów polskich, w tym książek historycznych, politycznych, monografii i broszurek.
Kasprowicz wpadł na pomysł utworzenia w Lipsku centrali handlu książką, opartej na kapitale polskim, mającej zastąpić pośrednictwo niemieckie między Słowiańszczyzną a Zachodem. Projekt, mimo przychylności historyka Józefa Plebańskiego i powieściopisarza Józefa Ignacego Kraszewskiego nie został jednak zrealizowany.
Schyłek życia Kasprowicz, prowadząc prywatną firmę, nie przestał być pracownikiem Brockhausa. Przepracował w niej ok. 50 lat, do roku 1909, kiedy rehabilitacja po ciężkiej operacji nie pozwalała na tak aktywne życie zawodowe. Natomiast firma Kasprowicza przetrwała aż do jego śmierci w 1922 r. W 1923 r. przeprowadzono likwidację księgarni – wydawnictwa odkupiła firma wydawnicza W. Ładyżnikowa w Berlinie.