W latach 1881–1882 opublikował na łamach „Kurjera Warszawskiego” cykl wspomnieniowy Cyganerja warszawska, któremu przypisuje się spopularyzowanie samego tego terminu; kontynuacją były Cech Głupców (1890) oraz pośmiertnie wydane Na placu Krasińskich (1897). Zbiorcze wydanie książkowe tych tekstów ukazało się dopiero w 1964 r. pod redakcją Juliusza W. Gomulickiego.

Pod koniec życia stracił najpierw utalentowaną córkę, a następnie żonę – znaną pianistkę; po tych stratach pogorszył się jego stan zdrowia i pisał już niewiele. Zmarł 13 listopada 1892 r. w Warszawie.

Rodzina Miał co najmniej dwóch braci: Floriana Ligęzę Niewiarowskiego (1830–1909), oficera powstania styczniowego, oraz Józefa Niewiarowskiego (ur. ok. 1823 w Dzierzbiach), z którym w 1848 r. przebywał na emigracji w Dreźnie w tamtejszej kolonii polskiej (m.in. Edmund Chojecki, Roman Zmorski, Karol Brzozowski);