Jack Lang (minister kultury w rządzie Francois Mitterranda) proponuje muzykom amatorom uliczne występy w Paryżu, pierwszego dnia lata, w godzinach od 20.30 do 21.00. Sukces święta przekracza najśmielsze oczekiwania. Ponad tysiąc muzyków koncertuje na ulicach, w kawiarniach, na placach, w klubach i „gdzie się da”. Wielka Orkiestra paryskiej Opery prezentuje na placu przed Pałacem Garnier „Symfonię Fantastyczną” Berlioza. 1983: Święto Muzyki ogarnia cały Paryż. Ponad 30-tysięczny pochód towarzyszy Jacques’owi Higelin od placu Republiki do placu Bastylii. Yannis Xenakis komponuje specjalnie z okazji Święta Muzyki „Le Chant des Soleils” (Pieśń Słońc). Przy pomocy ogromnych ekranów i monitorów video, pieśń wykonana zostaje w 10 miastach północnej Francji i w Paryżu. Maurice Baquet z wiolonczelą gra na Sekwanie, na specjalnie skonstruowanych pływako-nartach. 1985: Impreza wychodzi poza Francję. Frederic Rossif kręci w Paryżu film na żywo ze Święta Muzyki. Zespół rockowy TELEPHONE daje koncert w więzieniu Fleury Merogis. W 20 innych krajach świata, wzorem Paryża, odbywają się imprezy. Powstanie Europejskiego Święta Muzyki. 1987: Święto Muzyki oficjalnie obchodzone jest w 50 państwach świata. 1989: 230 punktów muzycznych w Nowym Jorku. 1990: Wspólne granie muzyków pochodzenia żydowskiego i arabskiego w Paryżu. 1991: 10.