thumb|Plac Normana Coty w Bourscheid, Luksemburg Dywizja Coty poniosła ciężkie straty i nie zdołała zabezpieczyć swoich celów. 28 Dywizja Piechoty i jej jednostki pomocnicze straciły 6184 żołnierzy; sam 112 Pułk Piechoty stracił 2316 ludzi z etatowej liczby 3100. Chociaż Cota zachował dowództwo nad dywizją do końca wojny, podczas której dowodził nią w bitwie o Ardeny i inwazji na Niemcy, stracił swoją nienaganną wcześniej reputację i zaufanie przełożonych, pomimo faktu, że przed rozpoczęciem działań wyrażał obawy dotyczące planu tym samym przełożonym.
W ciągu ostatnich trzech miesięcy wojny 28 Dywizja Piechoty ścigała wycofujące się siły niemieckie na wschód od Renu. Kiedy wojna w Europie dobiegła końca, Cota i 28 Dywizja pełnili obowiązki okupacyjne w rejonie Kolonii. Następnie dywizja zebrała się w Camp Shelby w stanie Missisipi, gdzie została oficjalnie rozwiązana 13 grudnia 1945 roku.
Sąd wojskowy i egzekucja Eddiego Slovika Cota rozpatrzył i zatwierdził również wyrok śmierci wydany przez sąd wojskowy na szeregowego Eddiego Slovika, który odmówił służby bojowej 8 października 1944 roku i został stracony 31 stycznia 1945 roku. Cota powiedział, że egzekucja jedynego amerykańskiego żołnierza straconego za dezercję od czasów wojny secesyjnej była „najtrudniejszymi 15 minutami jego życia”.