Andrzej z Kokorzyna, Andreas de Cokorzino (ur. ok. 1379, zm. ok. 1435) – polski filozof, teolog i duchowny katolicki, profesor Akademii Krakowskiej i kilkukrotny rektor tej uczelni; pełnił też funkcje krakowskiego archidiakona i sandomierskiego scholastykaJan Wiśniewski, Katalog prałatów i kanoników sandomierskich od 1186-1926 r. tudzież sesje kapituły sandomierskiej od 1581 do 1866 r., Radom 1928, s. 13..

Jako filozof przedstawiał nominalizm, a w teologii zwalczał husytyzm.

Życiorys Był synem Wisława z Kokorzyna pod Kościanem (Wielkopolska). Po studiach w Pradze (uzyskał tam w roku 1399 bakalaureat, a następnie magisterium z nauk wyzwolonych) uczył się na Uniwersytecie Krakowskim. W roku 1402 został magistrem filozofii, nieco później wykładał na wydziale artium. Potem podjął studia teologii: z początkiem roku 1425 występował jako bakałarz formatus, a magister teologii od półrocza 1425/1426. Od roku 1404 wykładał stale w Akademii Krakowskiej, przed półroczem 1408/1409 przyjął święcenia kapłańskie i został rektorem uczelni w półroczu 1408/1409 (jeszcze dwukrotnie w roku 1426 i 1429). Dziekan wydziału filozofii (półrocze 1406/1407). W roku 1410 zbliżył się do Elżbiety Granowskiej (1370–1420), a po jej wyniesieniu na królową przebywał prawdopodobnie w jej otoczeniu.