Historycy uważają obecnie, że mimo pewnych niedoskonałości pamiętniki są w dużej mierze wiarygodne i obiektywne.
Z jej utworów muzycznych niektóre zachowały się do dziś. Należą do nich:
opera „Argenore”, wykonana w roku 1740 na urodziny jej męża; Koncert g-moll na klawesyn solo i orkiestrę smyczkową; Sonata na flet i basso continuo (ok. 1730); dwie cavatiny.
thumb|left|Świątynia Przyjaźni w Poczdamie thumb|Posąg Wilhelminy w Świątyni
Śmierć Podczas wojny siedmioletniej czynnie angażowała się w dyplomację, zgłębiając jej arkana i działając jako oczy i uszy Fryderyka w południowych Niemczech, aż do swej śmierci w 1758 roku. Do końca wiele z nim korespondowała, a jego listy do siostry są swoistą diagnozą jego stanu psychicznego w czasie trwania wojny. W jednym z ostatnich listów Fryderyk napisał: „Twoje troski poważam, wzruszają mnie i widzę w Tobie jedyny wzór doskonałej przyjaźni w naszym zepsutym stuleciu”.
Fryderyk, zdruzgotany po jej śmierci, wybudował w 1768 roku w Sanssouci na jej cześć i ku jej pamięci Świątynię