Sŏsan powrócił w góry i wędrował po Chiri i Odae san, nauczając, praktykując i pisząc wiersze.

Oto jego wiersz oświecenia: Przez dziesięć lat medytowałem bez opuszczania gór; Chociaż szedłem przez las, ptaki się nie bały. Ostatniej nocy wiatr wiał przy stawie pod drzewem sosny; Dzisiaj ryba ma grzebień, a żuraw krzyknął trzy razy.

23 stycznia 1604 r. Sŏsan wykąpał się, zapalił kadzidełko i wezwał swoich uczniów na ostatnią mowę Dharmy. Po mowie, z tyłu swojego portretu, napisał: Teraz mówicie, że ten portret jest podobny do mnie; Za 80 lat powiedzą, że byłem podobny do tego portretu.

Następnie napisał listy do swoich nieobecnych uczniów Samyonga i Ch’oyonga i siedząc w medytacyjnej postawie zmarł. Jego stupa znajduje się w klasztorze Pyohun sa.

Nauczanie thumb|Sosan Taesa – inny portret Bez wątpienia Sosan był duchowym spadkobiercą Chinula, czyli prowadził w miarę synkretyczne nauczanie godzące sŏn ze szkołami scholastycznymi. A jednak w dalszym ciągu był to sŏn. W tym czasie styl zaproponowany w Chinach przez Linji przyjął się także w Korei. I z tym kierunkiem Sosan i jego uczniowie się identyfikowali. Chinul bardzo rzadko wykorzystywał metodę hwadu (chiń. huatou), a Sosan na niej polegał. Nie pisał także niczego o sutrach ani nie tworzył komentarzy na ich temat (a co robił Chinul).