Andrzej Maryniarczyk SDB (ur. 26 stycznia 1950 w WitowieKsięga pamiątkowa w 75-lecie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Wkład w kulturę polską w latach 1968–1993, red. Marian Rusecki, Lublin 1994, s. 425., zm. 27 grudnia 2020 w Lublinie) – polski duchowny rzymskokatolicki, salezjanin, filozof i metafizyk, profesor nauk humanistycznych.
Życiorys Odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym Towarzystwa Salezjańskiego w Krakowie (1970–1976) oraz studia filozoficzne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim (1976–1979). Dysertację doktorską pt. Metoda separacji a metafizyka, której promotorem był Mieczysław Albert Krąpiec, obronił w 1983 na Wydziale Filozofii KUL. Stopień doktora habilitowanego uzyskał tamże w 1992 w oparciu o rozprawę System metafizyki. Analiza przedmiotowo-zbornego poznania. Tytuł profesora nauk humanistycznych otrzymał 27 kwietnia 2001.
W latach 1980–1987 był wicerektorem i kierownikiem studiów w Wyższym Seminarium Duchownym Towarzystwa Salezjańskiego w Krakowie. Od 1985 do 1987 prowadził wykłady zlecone na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1987 został pracownikiem etatowym KUL, w 1995 objął stanowisko profesora nadzwyczajnego.