nawiedziła zaraza, 1730 – w Głownie mieszkało 300 osób 1730-50 – Głowińscy sprzedali Głowno Baltazarowi Ciecierskiemu i tenże Baltazar Ciecierski herb Rawicz II, stolnik drohicki, ówczesny właściciel części lub całego Głowna, rozpoczyna sprowadzanie do miasta Żydów; zmieniło to trwale krajobraz etniczny miasta, w którym dominację zdobywa wkrótce ludność żydowska 1741, 9 stycznia – Baltazar Ciecierski uzyskał od króla Augusta III przywilej na prowadzenie jarmarków: na Matkę Boską Gromniczną, w wigilię Bożego Ciała, w wigilię św. św. Piotra i Pawła, oraz na św. Mikołaja. 1775 – według taryfy podatkowej, miasto własności Ciecierskich liczyło 60 domów płacąc po 5 złotych od domu. 1793-1806 – w Głownie mieszkało 320 osób, w tym 62% Żydów, miasto pod zaborem pruskim 1821 – u zbiegu ulic Cmentarnej (obecnie Henryka Rynkowskiego) i Łowickiej powstała szkoła elementarna 1857 – w Głownie mieszkało ok. 1630 osób, w tym 76% Żydów 1870 – utrata praw miejskich 1903 – otwarcie linii kolejowej Warszawsko-Kaliskiej 1908 – utworzenie Straży Pożarnej w Głownie 1914 – w Głownie (w części zwanej Osiny) działała Osińska Walcownia Miedzi i Mosiądzu Towarzystwo Akcyjne (źródło: baza danych Archiwum Polskiego) 1914–1918 – I wojna światowa; miasto zostało zniszczone w 25% 1921 – w Głownie mieszkało ponad 2400 osób, w tym 59% Żydów