Poezja ziemiańska – nurt w poezji polskiej XVI i XVII wieku, charakteryzujący się pochwałą życia ziemiańskiego, przeciwstawianego życiu dworskiemu, miejskiemu, żołnierskiemu itp. Poezja ziemiańska wzorowana była głównie na Epodzie II Horacego (inc. Beatus ille, qui procul negotiis). Wśród stałych nawiązań do tego utworu znajdują się motywy widoku na powracające bydło, żony-gospodyni oraz odpoczynku w cieniu drzew.
Historia Wzrost znaczenia ziemiaństwa miał wpływ na rozwój literatury w języku polskim. Początkowo literatura ziemiańska pisana była prozą. Stanisław Kot datował poezję ziemiańską od powstania anonimowej Pieśni (inc. Spokojny kąt komu Bóg dał i myśl spokojną) napisanej prawdopodobnie między 1548 a 1555. Pieśń oparta została na Epodzie II, podobnie jak późniejsze parafrazy utworu Horacego, m.in. Panna XII z Pieśni świętojańska o Sobótce Jana Kochanowskiego, którego Stanisław Windakiewicz uznał za twórcę poezji ziemiańskiej.
Poezja tworzona była przez właścicieli ziemskich jako twórcza rozrywka. Jacek Ojrzyński i Andrzej Stroynowski podawali w wątpliwość podzielanie ideałów poezji ziemiańskiej przez polską szlachtę.