Pomiar Pomiar wykonywano dwoma rodzajami niwelatorów precyzyjnymi Aerogeopribor NA-1 oraz Wild N III. Stosowano łaty 3 metrowe z taśmą inwarową, z dwoma przesuniętymi względem siebie podziałami (w pierwszy przypadku podział co 5 mm, w drugim co 10 mm). Przed sezonem instrumenty i łaty były sprawdzane i konserwowane, a same łaty, przed i po sezonie, były komparowane w Głównym Urzędzie Miar z błędem średnim nie większym niż ± 0,03 mm/m. Niwelację wykonywano metodą pomiaru ze środka a maksymalna długość celowej wynosiła 40m. Łaty stawiane były na wbitych w ziemię klinach lub wyjątkowo na ciężkich żabkach. Stosowano dwie metody pomiaru: metodę „A”, wykorzystywaną w 1953 r. przy pomiarach zachodniej części sieci, tj. metodą pomiaru na 2 kliny, przy kolejności odczytów łat na 2 sąsiednich stanowiskach: tppt-pttp, metodę „B”, wykorzystywaną w latach 1954 i 1955 r. przy pomiarach wschodniej części sieci, tj. metodą pomiaru na 4 kliny i 2 pary łat, przy kolejności odczytów łat na 2 sąsiednich stanowiskach: t1p1p1t1t2p2p2t2- p1t1t1p1p2t2t2p2, gdzie wskaźnik 1 i 2 oznacza numer łat.