Lata 1953–1955 W 1952 r. Centralny Urząd Geodezji i Kartografii przystąpił do tworzenia nowej, jednolitej sieci niwelacji I klasy na obszarze całego państwa. Przyjęto następujące założenia dotyczące tej sieci: Wykorzystanie tras dotychczasowych niwelacji precyzyjnych. Projektowanie nowych tras głównie wzdłuż istniejących szos. Wykorzystanie tras kolejowych tylko w przypadkach koniecznych. Wykorzystanie istniejących znaków wysokościowych, odpowiadającym aktualnym wymaganiom. Oparcie sieci na istniejących i nowo projektowanych punktach fundamentalnych wiekowych, równomiernie rozmieszczonych na terenie kraju, z uwzględnieniem sprzyjających zakładaniu warunków geologicznych. Oparcie linii niwelacyjnych na możliwie dobrze usytuowanych punktach węzłowych.
Stabilizacja Do stabilizacji punktów na liniach stosowano pięć nowych typów znaków. Typ II Typ III Typ IV Typ V Typ VI Ogółem osadzono około 4000 nowych znaków.
Nawiązanie do mareografu i do sieci państw sąsiednich W tej sieci znacznie rozbudowano liczbę równomiernie rozmieszczonych na obszarze kraju punktów wiekowych, które zostały zastabilizowane znakami typu I.