thumb|250px|Poczta w Locarno, 1990−1995 thumb|250px|Palestra w Losone, 1995−1997 thumb|250px|Piazza del Sole w Bellinzonie, 1981−1998 Livio Vacchini (ur. 27 lutego 1933 w Locarno, zm. 2 kwietnia 2007 w Bazylei) – szwajcarski architekt, w 1997 laureat Nagrody Beton 97, w 2005 laureat europejskiej nagrody konstrukcji stalowych oraz nagrody SF RDS i Hochparterre Die Besten '03 za budynek La Ferriera w Locarno.
Życiorys Przedstawiciel neomodernistycznego minimalizmu we współczesnej architekturze. Jeden z czterech architektów tesyńskich określanych mianem „czterech muszkieterów” (Snozzi, Vacchini, Galfetti i Botta), współtworzących fenomen w architekturze europejskiej końca XX wieku, zwany „szkołą tesyńską”.
Dyplom architekta uzyskał na Politechnice Federalnej ETHZ w Zurychu w 1958. W 1959–1960 pracował w Szokholmie i w Paryżu, od 1961 własne biuro w Locarno, w 1962–1971 biuro z Luigim Snozzim, w 1971–1975 współpraca z Aureliem Galfettim, w 1995–2007 współpraca z Silvią Gmür w Locarno i w Bazylei.
W 1976 był profesorem zaproszonym ETHZ w Zurychu, a w 1982 profesorem zaproszonym Wydziału Architektury Politechniki w Mediolanie.
Od 1976 konferencje, seminaria i wykłady w licznych szkołach architektury na świecie, w tym w Polsce (Kraków 1992).