Giovanni Francesco Albani (ur. 26 lutego 1720 w Rzymie, zm. 15 września 1803, tamże) – włoski kapłan rzymskokatolicki, kardynał.
Życiorys Był synem księcia Soriano Carla Albaniego i Teresy Borromeo, a także prabratankiem papieża Klemensa XI (pontyfikat 1700-1721) oraz bratankiem kardynałów Annibale Albaniego (1682-1751) i Alessandro Albaniego (1692-1779).
Przeznaczony do stanu duchownego, został kolejno protonotariuszem apostolskim (1740), wikariuszem bazyliki S. Maria Maggiore (1742) oraz klerykiem Kamery Apostolskiej. Dzięki wstawiennictwu wuja, kardynała Annibale Albaniego, który był protektorem Polski w Kurii Rzymskiej, król Polski August III Sas rekomendował go do nominacji kardynalskiej.
Papież Benedykt XIV spełnił życzenie polskiego króla na konsystorzu 10 kwietnia 1747, mimo że zaledwie 27-letni Giovanni Francesco nie miał wówczas jeszcze żadnych święceń, a na dodatek dwóch jego wujów było już członkami Świętego Kolegium. W listopadzie 1747 młody kardynał przyjął święcenia subdiakonatu, a w marcu 1748 diakonatu. Święcenia kapłańskie przyjął dopiero w 1759, w związku z promocją z rangi kardynała diakona do rangi kardynała prezbitera. Został członkiem Kongregacji ds. Soboru Trydenckiego, Kongregacji ds. Obrzędów, Kongregacji ds. Egzaminowania Biskupów, Kongregacji Rozkrzewiania Wiary, Kongregacji ds.