Wedanta („koniec wed”) jest najbardziej rozwiniętym pojęciowo system ściśle ortodoksyjnej filozofii indyjskiej. Dzieli się na kilka szkół, reprezentujących bardzo zróżnicowane stanowiska. Szkoły wedanty starają się bardzo ściśle przedstawiać treść pism sakralnych hinduizmu, zwłaszcza Upaniszad i Bhagawadgity, a także sutr filozofa Bādarāyaņy (ok. III w.). Szkoły wedanty łączy także to, że uznają one istnienie Brahmana jako rzeczywistości absolutnej i przyczyny istnienia świata, a także to, że wiedza o Brahmanie prowadzi do wyzwolenia, które jest celem życia ludzkiego. Zgodne w poglądach na naturę Brahmana i cel życia, szkoły vedānty różnią się przede wszystkim co do natury rzeczywistości zmysłowej. Najważniejsze z nich to adwajta („monizm”, dosł. „niedwójnia”), reprezentowana przez Gaudapadę i Śankara (VIII w.), viśishṭādvaita („monizm z podporą”) reprezentowana przez Ramanudźę (XI w.), śuddhādvaita, reprezentowana przez Wallabhę (1479–1531) oraz dwaita („dualizm”) reprezentowana przez Madhwę (XIII w.). Według advaity Śankary rzeczywisty jest Brahman, a świat zjawiskowy nie jest rzeczywisty, jest iluzją (māyā), jego natura jest jednak niemożliwa do określenia w języku – maja jest zarazem sat i asat, „rzeczywista” i „nierzeczywista”.