W 1980 poparł NSZZ „Solidarność”. W 1988 Uniwersytet Warszawski opublikował XVI tom Studia Iuridica, dla uczczenia pracy naukowej Igora Andrejewa. Wśród współautorów publikacji znaleźli się jego uczniowie Lech Falandysz i Lech Gardocki.

Przez ostatnie lata życia był sparaliżowany. Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A dod-1-67).

Sprawa wyroku śmierci na gen. „Nila” Był jednym z sędziów Sądu Najwyższego, którzy w 1952 zatwierdzili wyrok śmierci na gen. Auguście Fieldorfie „Nilu”. Rozprawa odbywała się w trybie tajnym, bez udziału oskarżonego, na podstawie dokumentów rozprawy niższej instancji. Andrejew, podobnie jak i pozostali dwaj sędziowie, nie podważył zebranych w śledztwie rzekomych dowodów winy generała, wymuszonych torturami w śledztwie na innych oficerach AK i uznał wyrok kary śmierci wydany przez Sąd Wojewódzki za właściwy.

Przez lata jego rola w tej zbrodni sądowej nie była szerzej znana i wyszła na jaw dopiero w marcu 1989, gdy „Tygodnik Powszechny” upublicznił nazwiska osób biorących udział w sądowym mordzie generała Fieldorfa, w tym nazwisko Igora Andrejewa. Na Uniwersytecie Warszawskim wywołało to szok. Andrejew został wykluczony ze składu Rady Naukowej Instytutu Prawa Karnego.