An Shigao (zm. 168/171; chiń. 安世高, pinyin Ān Shìgāo; kor. 안세고 Ansego; jap. アンセイコウ Anseikō; wiet. An Thế Cao) – partyjski (irański) mnich i propagator buddyzmu w Chinach.
Należał do wybitnego rodu partyjskiej dynastii Arsacydów i często identyfikuje się go jako Parthamasirysa (syna króla Pakorusa II), który zrezygnował z tronu, został mnichem i jako uciekinier przybył w 148 r. do Luoyangu.
Był pierwszą wielką postacią buddyzmu chińskiego. Zainicjował systematyczne tłumaczenia buddyjskich tekstów w biurze tłumaczeń, które założył. Teksty te można podzielić na dwie główne grupy:
teksty o praktyce dhjany – medytacji teksty zawierające numerowane wyliczenia różnych zestawów, kategorii itp., np. pięć skandh, sześć ajatan itd.
Do 171 r. przetłumaczył na język chiński kilkadziesiąt sutr buddyjskich i wiele innych dzieł, łącznie do 179 tytułów. Z tego olbrzymiego dorobku do dziś przetrwały 53 tłumaczenia: agamy, medytacyjne, winaja, abhidharmiczne itd. Ponieważ terminologia buddyjska nie była jeszcze w Chinach rozwinięta, używał terminów taoistycznych.
Chociaż jego tłumaczenia nie są najlepsze i zawierają wiele niedokładności, były popularne, gdyż inne nie były dostępne.