Papuasi (indonez./ „kędzierzawy”) – autochtoniczna ludność Nowej Gwinei, pierwotna kultura materialna (przed kontaktem z Europejczykami nie znali pisma, posługiwali się kamiennymi narzędziami). Zasiedlili Nową Gwineę i północno-zachodnią Melanezję ok. 20–25 tys. lat temu. Jest to ludność czarnoskóra australoidalna. Charakteryzują się wełniastymi włosami, czarnymi lub rudymi, oraz sklepionym nosem.
Posługują się silnie zróżnicowanymi językami papuaskimi, częściowo językami austronezyjskimi, a także szeregiem języków kontaktowych (w tym kreolskich), m.in. tok pisin i hiri motu (Papua-Nowa Gwinea) oraz malajskim papuaskim i lokalnym indonezyjskim (zachodnia część Nowej Gwinei). W użyciu są również języki angielski i standardowy indonezyjski, aczkolwiek w ograniczonym zakresie.
Papuasi należą do ludności melanezyjskiej. Ich liczebność wynosi ok. 4,8 mln. Stanowią 84% ludności Papui-Nowej Gwinei (1983). Melanezyjczycy oprócz Nowej Gwinei zamieszkują także inne regiony Oceanii (Nauru, Wyspy Salomona, Vanuatu, Fidżi), wschodnią Indonezję oraz Timor Wschodni. Część badaczy oddziela Papuasów z Nowej Gwinei od wyspiarskich Melanezyjczyków, przede wszystkim ze względu na różnice językowe.