3.7 cm Infanteriegeschütz M.15 – austro-węgierskie lekkie działo piechoty (działo okopowe).
I wojna światowa po pierwszej, manewrowej fazie przekształciła się w wojnę pozycyjną. Jednocześnie pojawił się problem zwalczania celów umieszczonych w fortyfikacjach polowych ponieważ ogień artylerii polowej okazał się mało skuteczny. Skuteczny okazał się ogień na wprost, ale działa artylerii polowej były zbyt duże i ciężkie aby mogły być używane podczas ataku. Rozwiązaniem tymczasowym było skierowanie do jednostek piechoty mniejszych i lżejszych dział górskich, ale one także były najczęściej zbyt ciężkie.
Jednocześnie rozpoczęto prace nad docelowymi konstrukcjami. W Austro-Węgrzech postanowiono do pełnienia roli działa piechoty przystosować działo górskie 3.7 cm Gebirgskanone M.13. Przejęto z niego lufę i zaprojektowano nowe łoże, które zapewniało większy kąt ostrzału w pionie. Prototypy nowej broni przeszły w 1915 roku testy na froncie południowo-wschodnim. Testy wykazały konieczność zmian w konstrukcji celownika. Po ich wprowadzeniu na początku 1916 roku zostało zamówionych 1000 dział. Otrzymały one wojskową desygnatę 3.7 cm Infanteriegeschütz M.15.