Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.
Historia Indie Kształtowanie się form klasztornych thumb|Klasztor typu guha (wykuty w skale) – Ellura Tradycje ascetyczne istniały w Indiach już wcześniej (pieczęć z Harappy – okres pom. 2500 a 1500 r. p.n.e. – przedstawia postać pogrążonego w medytacji. Hymny Rygwedy (skt. trl. Veda) opisują munich i keśina – a nie wspominają o mnichach i klasztorach. Natomiast upaniszady, będące w opozycji do rytualistycznego braminizmu, wymieniają cały szereg sanskryckich określeń takich jak bhikszu, sannjasin, pariwradźaka, awadhuta i paramahansa), to dopiero zakon buddyjski – sangha – stał się organizacją masową. Buddyzm nie uznawał systemu kastowego i każdy mógł zostać mnichem.
Wczesne upaniszady wpłynęły zarówno na dżinizm, jak i buddyzm, choć sam Budda nauczał doktryny anatmana. Buddyzm doprowadził do powszechnego humanistycznego ruchu.