Był to potężny ośrodek buddyjski – zarówno badawczy, jak i misyjny.

Wygląd wihary był różny w zależności od regionu w którym rozwijał się buddyzm. Jednak cechą wspólną jest zawsze sala do medytacji, często mieszcząca główny posąg Buddy.

Życie w wiharach zostało skodyfikowane i zawarte jest w Winaja-pitace („Koszu Dyscypliny Zakonnej”) – pierwszym zbiorze Tipitaki.

Północnoindyjski rejon Bihar wywodzi swą nazwę prawdopodobnie od słowa „wihara” – być może od dużej liczby klasztorów, które się tam kiedyś znajdowały. Podobnie uzbeckie miasto Buchara.

W Tajlandii słowo „wihara” (wymowa w języku tajskim „wihan”) ma węższe znaczenie i oznacza budynek zgromadzeń na terenie kompleksu świątynnego.

Centra monastyczne thumb|Ruiny klasztoru-uniwersytetu w Nalandzie thumb|Ruiny Nalandy Powstanie klasztorów miało olbrzymi, a nawet decydujący, wpływ na dalsze losy buddyzmu. Budowane przy ważnych szlakach handlowych, były etapami karawan kupieckich, wspierały w razie potrzeby okoliczną ludność, chroniły także przed napadami. Często były fundowane, a później dotowane przez władców lub bogatych ludzi.