Frederick John Robinson (ur. 1 listopada 1782 w Londynie, zm. 28 stycznia 1859 tamże) – brytyjski polityk, premier Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii w latach 1827–1828.
Życiorys Wczesne lata życia i początki kariery politycznej Był synem Thomasa Robinsona, 2. barona Grantham, i lady Mary Yorke, córki 2. hrabiego Hardwicke. Wykształcenie odebrał w Harrow School oraz w St John’s College na Uniwersytecie Cambridge. W 1806 r. został wybrany do Izby Gmin jako reprezentant okręgu Carlow Borough. Od 1807 r. reprezentował okręg wyborczy Ripon. W 1812 r. został członkiem Tajnej Rady.
W 1812 r. został wiceprzewodniczącym Zarządu Handlu. W latach 1813–1817 był ponadto płacmistrzem armii, wspólnie z Charlesem Longiem. Jako wiceprzewodniczący Zarządu Handlu odpowiadał za przyjęcie w 1815 r. ustaw zbożowych. W 1818 r. został członkiem gabinetu jako przewodniczący Zarządu Handlu. W 1823 r. został kanclerzem skarbu. Okres jego urzędowania charakteryzował się trudnościami ekonomicznymi. Dziennikarz William Cobbett nadał Kanclerzowi ironiczny przydomek „Prosperity Robinson”.