Brał udział w wydaniu i napisał wstęp do teki dziesięciu grafików europejskich wydanych w Sapporo w 1991 r.
W roku 1990 narodziło się największe dzieło Janusza Szymańskiego, które zapewniło mu trwałe miejsce w annałach polskiego bibliofilstwa i kolekcjonerstwa – wydawany własnym sumptem, osobiście redagowany i formowany introligatorsko półrocznik "el". W latach 1990–1997 wydał 15 numerów tego czasopisma, w których zamieścił 16 własnych artykułów, oraz udostępnił jego łamy dla prezentacji twórczości poszczególnych artystów grafików, dorobku ekslibrisowego różnych środowisk graficznych (krakowskiego, łódzkiego, poznańskiego, wrocławskiego i toruńskiego) oraz przypominania tradycji polskiego znaku książkowego. "el", wydawany w języku polskim i niemieckim, dla polskich i zagranicznych prenumeratorów, jest wzorem doskonale redagowanego czasopisma ekslibrisowego, promującego artystyczne ekslibrisy, rugującego tandetę szkodzącą ambitnemu zbieractwu, a wreszcie integrującego artystów i kolekcjonerów.