długie na dwieście kilometrów pofałdowanie, biegnące od Lijunbu, poprzez Ganyanchi do Jingtai.
Trzęsienie ziemi dotknęło sześć prowincji: Ningxia, Gansu, Qinghai, Henan, Shaanxi i część Shanxi, niszcząc zabudowę tamtejszych głównych ośrodków miejskich: Lanzhou, Taiyuan, Yinchuan, Xining i Xi’an. Najbardziej zaś dotkniętymi okręgami okazały się: Xiji i Haiyuan. Wibracje odczuto na olbrzymiej przestrzeni: od Morza Żółtego po prowincję Qinghai i od południowych części Mongolii Wewnętrznej po centralne obszary prowincji Syczuan. W odległym Pekinie zakołysały się lampiony.
Echa trzęsienia ziemi, tzw. sejsze, można było zaobserwować nawet w zachodniej Norwegii na powierzchni dwóch jezior i trzech fiordów.
Sytuacja po wstrząsach Sytuacja dotkniętych trzęsieniem społeczności przedstawiała się w niezwykle ciemnym świetle: w regionie zapanowała klęska głodu, a ponieważ żywioł dotknął mieszkańców w samym środku zimy, wieleset ludzi po prostu zamarzło. Niektóre źródła mówiły nawet o konających, rozszarpywanych przez wilki. Żniwo śmierci dopełniły nękające ludność jeszcze w lata po trzęsieniu epidemie chorób.
Liczba ofiar Trzęsienie ziemi pochłonęło łącznie około dwustu tysięcy ofiar.