Harcerski system wychowawczy – jedność zasad harcerskiego wychowania, metody i programu. W swych założeniach, ma umożliwiać stały rozwój uczestników ruchu harcerskiego (zuchów, harcerzy, harcerzy starszych, wędrowników i instruktorów) poprzez tworzenie programu pobudzającego do kształtowania cech i umiejętności potrzebnych w życiu osobistym i przydatnych w społeczeństwie, kierowanego harcerskimi zasadami i realizowanego w oparciu o metodę harcerską.
Zasady mały|Prawo harcerskie (w redakcji z 1932) – tablica na dziedzińcu kościoła św. Marcina w Warszawie U podstaw systemu leżą harcerskie zasady wychowawcze, na które składają się: Służba, czyli czynna, pozytywna postawa wobec świata i drugiego człowieka, Braterstwo, czyli przyjacielska i serdeczna postawa wobec innych, Praca nad sobą, czyli nieustanne kształtowanie i doskonalenie własnej osobowości.
Ich odzwierciedlenie znajduje się w Prawie i Przyrzeczeniu Harcerskim (dla zuchów będzie to odpowiednio Obietnica i Prawo zucha, dla wędrowników Kodeks Wędrowniczy, a instruktorów - zobowiązanie instruktorskie).
Metoda harcerska to sposób działania odznaczający się pozytywnością, indywidualnością, wzajemnością oddziaływań, dobrowolnością, świadomością celów, pośredniością, naturalnością,