Wielkie przebudzenie – określenie szeroko zakrojonych przemian duchowych w amerykańskim protestantyzmie, które doprowadziły do narodzin nowej, charakterystycznej amerykańskiej odmiany protestantyzmu. Historycy wyróżniają cztery fazy wielkiego przebudzenia, związane z czterema religijno-politycznymi cyklami w historii Stanów Zjednoczonych (lub pięć faz, licząc od purytan w XVII wieku). Rolę przebudzeń zaczęto mocno podkreślać w amerykańskiej historiografii po II wojnie światowej. Największym zainteresowaniem ze strony badaczy cieszą się dwa pierwsze. Niektórzy historycy przyjmują, że pod wpływem przebudzeń wprowadzono siedem poprawek do konstytucji Stanów Zjednoczonych (od 13. do 19.).
Ogólna charakterystyka W historii Stanów Zjednoczonych wzrost zainteresowania religią powtarzał się w regularnych cyklach trwających około stu lat. Każdy z cykli składał się z trzech faz, każda faza trwała jedno pokolenie. Pierwsza faza była fazą religijnego przebudzenia, w której intensyfikowało się życie religijne, do głosu dochodziły nowe – bądź na nowo zdefiniowane stare – zasady etyczne i teologiczne. W drugiej fazie nowe zasady etyczne uzyskiwały efekt polityczny, w fazie trzeciej owe zasady zużywały się i wyczerpywały swoją nośność. Koniec trzeciej fazy dawał początek dla nowego cyklu.