mały|239x239px|Uczestnicy otwarcia wystawy Grupy Artystów Wielkopolskich „Plastyka” w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Poznaniu (1938). Stanisław Powalisz stoi czwarty od lewej. thumb|270x270px|Kościół Matki Boskiej Bolesnej w Poznaniu, witraże w kaplicy południowej mały|Grób Stanisława Powalisza na cmentarzu Miłostowo w Poznaniu|240x240px Stanisław Powalisz (ur. 7 kwietnia 1898 w Kostrzynie, zm. 19 sierpnia 1968 w Poznaniu) – malarz, witrażysta, powstaniec wielkopolski, działacz harcerski.
Życiorys Urodził się jako syn krawca Augustyna i Marii z Michałowskich. W 1906 roku rodzina przeprowadziła się do Poznania, gdzie Powalisz ukończył szkołę powszechną i Państwową Szkołę Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego. W 1912 roku rozpoczął aktywną działalność w skautingu. Był między innymi komendantem 2. Drużyny im. ks. Józefa Poniatowskiego, a później 5. Poznańskiego Hufca Harcerzy. W 1918 roku został zaprzysiężony na członka POW zaboru pruskiego. Pełnił funkcję dowódcy zakonspirowanej grupy dziesiątek. Organizator Biura Werbunkowego na ul. Głównej, oraz Kwatery Skautowej na ul. Garbary 28. Po wybuchu Powstania Wielkopolskiego kierował grupą skautów gońców przy Dowództwie Głównym Powstania. Przeprowadzał szkolenia z młodzieżą w oddziałach wielkopolskich. Po zakończeniu walk w 1919 roku założył Drużynę im.