W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815–1848) miejscowość wzmiankowana jako Muchocin Olędry należała do wsi mniejszych w ówczesnym pruskim powiecie Międzyrzecz w rejencji poznańskiej. Muchocin Olędry należał do okręgu międzychodzkiego tego powiatu i stanowił część majątku Muchocin, którego właścicielem był wówczas Kalkreuth. Według spisu urzędowego z 1837 wieś liczyła 75 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 9 dymów.
W 1890 gmina obejmowała 237 ha. W 1905 spisano tu 7 gospodarstw domowych. Przed 1920 wieś protestancka i niemiecka. Ludność zawsze uczęszczała do kościołów w Międzychodzie. W końcu XIX w. dzieci chodziły do szkoły w Strychach. W 1871 mieszkało tu tylko 3 katolików, w 1885 – 4, a w 1905 – 6. Wszyscy oni byli Niemcami. W okresie międzywojennym osada była najdalej na zachód wysuniętym punktem II Rzeczypospolitej.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie gorzowskim. Do 31 grudnia 2025 była przysiółkiem wsi MuchocinRozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 grudnia 2025 r.