W 1729 uczestniczył w rozmowach, które uwieńczył Traktat Sewilski między Francją, Hiszpanią i Wielką Brytanią. Za te zasługi uczyniono go baronem Harrington w styczniu 1730.
Kariera polityczna Od 1715 Stanhope zasiadał w brytyjskiej Izbie Gmin jako reprezentant okręgu Derby. Okręg ten reprezentował do 1722 r. W 1727 został deputowanym z okręgu Steyning, ale jeszcze w tym samym roku uzyskał mandat z okręgu Derby, który piastował do momentu swojej kreacji na para Wielkiej Brytanii w 1730 r. W latach 1727–1730 był wiceszambelanem Dworu Królewskiego.
Jeszcze w 1730 został mianowany ministrem północnego departamentu, a jego przełożonym był tylko sir Robert Walpole. Stanhope zastąpił na tym stanowisku szwagra Walpole’a lorda Townshenda. Stanhope i Jerzy II Hanowerski chcieli pomóc cesarzowi Karolowi VI przeciw Francuzom, podczas gdy Robert Walpole. Harrington pozostał na stanowisku ministra aż do upadku Walpole’a w roku 1742, kiedy to otrzymał tytuły hrabiego Harrington i wicehrabiego Petersham, oraz został przeniesiony na urząd Lorda Przewodniczącego Rady.