W maju 1942 po rozformowaniu dywizji przeniesiony do II grupy oficerów bez przydziału.
Po wojnie osiedlił się w osiedlu polskich oficerów w Penrhos (Walia), a następnie w polskim domu starców „Antokol” w Chislehurst (hrabstwo Kent), gdzie zmarł 7 stycznia 1983. Został pochowany na cmentarzu Elmers End. Pozostawił wspomnienia.
Ocalenie ze zbrodni katyńskiej Był jednym z dwóch generałów polskich (obok Czesława Jarnuszkiewicza), którzy uniknęli zamordowania w zbrodni katyńskiej. Jak sam stwierdził, powodem ocalenia mogła być jego postawa w wojnie rosyjsko-japońskiej, gdy podczas bitwy pod Cuszimą na naradzie wojennej ws. kapitulacji zwołanej na pancerniku „Impierator Nikołaj I” przez kontradmirała Nikołaja Niebogatowa jako jeden z kilku młodszych oficerów sprzeciwił się poddaniu okrętuAleksiej Nowikow-Priboj, Cuszima, część II, rozdział 1 . Postać miczmana Wołkowickiego i jego postawa w czasie bitwy pod Cuszimą zostały odnotowane w popularnej w ZSRR powieści epopeicznej Aleksieja Nowikowa-Priboja Cuszima, za którą autor otrzymał w marcu 1941 Nagrodę Stalinowską.