Definiuje się ją za Sereno jako taksony bliższe dikreozaurowi niż diplodokowi.

Kladogram opracowany przez Gallinę i współpracowników z 2014 (fragment). Zwraca uwagę odmienne położenie rodzaju Suuwassea.

Z kolei klad łączący dikreozaura i brachytrachelopana nazwano Dicraeosaurinae. Do podrodziny takiej miałyby należeć dikreozaur i Brachytrachelopan, ale już nie amargazaur. Wedle badań Salgado z 1999 D. hansemanni rzeczywiście wykazuje bardzo bliskie pokrewieństwo z brachytrachelopanem, bliższe nawet niż z D. sattleri, który, wyróżniający się głównie dłuższymi wyrostkami kolczystymi, zdaje się być najbliżej spokrewniony z amargazaurem. Wskazywałoby to, że rodzaj Dicraeosaurus obejmujący te dwa gatunki jest polifiletyczny. Salgado uznał nawet D. sattleri za drugi gatunek w rodzaju Amargasaurus. Poza tym widział te gatunki jako ewoluujące poprzez anagenezę. Pomysł ten nie spotkał się z szeroką akceptacją. Autorzy opisu Brachytrachelopan pod kierownictwem Rauhuta przeprowadzili własną analizę kladystyczną. Przebadali 27 rodzajów zauropodów, sprawdzając 154 cechy. Otrzymali wynik, zgodnie z którym najbliższym krewnym nowego rodzaju jest dikreozaur, a kolejne grupy zewnętrzne stanowią amargazaur (w obrębie rodziny dikreozaurów) i diplodoki.